Terwijl ik door een zojuist uitgebrand gebouw loop besef ik me weer hoeveel geluk ik heb dat ik een half jaartje journalistiek mag bedrijven in Afrika. Het gebouw is bijna volledig afgebrand en ik banjer met mijn camera door het bluswater. Mijn schoenen zijn helaas niet waterdicht. Hoewel ik baal van mijn natte sokken bedenk ik bij mezelf dat je als verslaggever in Afrika toch wel erg veel mazzel hebt. In Nederland zou het gebouw allang afgezet zijn door de brandweer en politie. Hier in Johannesburg wandel je gewoon naar binnen. Terwijl ik naar het druppelende plafond kijk, bedenk ik me ook opeens WAAROM je in Nederland niet een net uitgebrand gebouw in mag banjeren: instortingsgevaar.
Ach ja, het levert wel mooie beelden op.
In de auto terug naar de newsroom besef ik me pas dat er ook nog zoiets bestaat als asbest..
Word je in Nederland vaak moe van alle procedures, voorlichters, accreditaties en de hordes
andere journalisten die allemaal tegelijkertijd hetzelfde nieuws willen verslaan, hier in Afrika gaat het allemaal een stuk makkelijker. Als er al voorlichters of officials zijn die je proberen de toegang te ontzeggen, zijn deze met een babbeltje, knipoog of vriendelijke lach er vaak wel van te overtuigen waarom het belangrijk is dat ze toch doen wat jij wilt. Daarnaast zijn er hier verhalen te over, dus ook over 'exclusiviteit' hoef je je meestal geen zorgen te maken.
Het nadeel is weer dat sommige informatie moeilijk te verkrijgen en te checken is. Als je dan een voorlichter nodig hebt, weten ze het zelf vaak ook niet. ...
Afgelopen vrijdag arriveerde ik 's ochtends vroeg samen met mijn geweldige collega's Livhuwani en Lebo bij een vluchtelingenkamp nabij Pretoria. Het was D-Day voor de vluchtelingen: de regering zou vandaag besluiten of ze de kampen zouden ontruimen. De vluchtelingen moeten, volgens de Zuid Afrikaanse regering, tenslotte weer vrolijk reintegreren in de 'communities' waar ze drie maanden gelede zijn uitgejaagd.
Terwijl we de auto uitstappen loopt er een politieagent op ons af. Hij wil een schriftelijke toestemming. We kijken hem verbaasd aan. Hoewel het lijkt alsof hij niet te vermurven is, beloofd hij ons, na een kort babbeltje, toch even met zijn collega's te overleggen. We blijven braaf wachten. Na een kwartiertje besluiten we toch maar gewoon het kamp in te gaan. Wat willen ze doen?
Grappend lopen we langs de politiewagens. Lebo en Livhuwani hopen dat ik gearresteerd word. 'Dutch girl arrested and deported'.
Mooie opening voor de krant van morgen.
Maar ze laten ons rustig voorbij lopen en we kunnen een hele dag ongestoord ons werk doen in het vluchtelingenkamp.
Bij deze de video..
En nu ik toch bezig ben... post ik ook nog even deze video. Een vrouw, verkracht door acht mannen, wacht al drie jaar op haar zaak die keer op keer wordt uitgesteld. Helaas heeft ze niet hetzelfde geluk als Jacob Zuma (ANC-leader). Deze zaak werd binnen een half jaar afgerond. 'What happens to a women that was not raped by a politician?'
Rape survivor “Buyisiwe” was raped by eight men three years ago and says her attackers are still roaming free. She tells Rianne Spit about her traumatic ordeal.
