Op huizenjacht in Kaapstad

Inmiddels ben ik een week in Kaapstad en van echt toeristische uitstapjes is het nog niet gekomen. De stad leren kennen door eerst op zoek te gaan naar een huis, is ook een leuke (en vooral erg interessante) manier om een inkijkje te krijgen in het leven van Captonians. De benodigdheden:

1. Een Zuid Afrikaans simkaartje met beltegoed,

2. Krant of internet met advertenties.

Doel: een leuk huis op een mooie plek en het liefst samenwonen met Zuid Afrikanen (qua integratie en inburgering).

,,Fruit is NOT allowed in this house!” Aan de priemende en waarschuwende ogen van Sophia zie ik dat dit niet het juiste moment is om te lachen. ,Fruit?’, vraag ik voorzichtig. ,,Yes, especially bananas!”

Ik ben op bezoek in een prachtig oud Victoriaans huis in Tamboerskloof om daar een kamer te bezichtigen. Het huis wordt bewoond door twee hippe jonge Zuid Afrikaanse stylistes. Eén van de stylistes heeft een grote angst voor fruit. Ik vraag haar nog waar die angst vandaan komt, maar uit haar korte antwoord blijkt dat haar angst voor fruit zo groot is dat ze er liever niet over wil praten.

Een ander gespreksonderwerp dan maar. Of ik hier veilig door de buurt kan wandelen, aangezien mijn werk en het centrum best een pittig eindje lopen zijn. ‘You need a car! Or else you can not go outside, especially at night. But we have a very safe neighbourhood.´ Sophia laat me de prachtige kamer zien en wijst naar de tralies voor de ramen: ‘very good, very strong.´

Een kwartiertje later loop ik de straat weer op. Ik ben nog aan het overwegen of ik een auto wil kopen. Op dit moment ben ik als voetganger al een groot gevaar in het verkeer. Ik kijk nog steeds de verkeerde kant op, tsja.. gewoontes…

Op naar de volgende afspraak. Nog verder van het centrum, maar het is een appartement met ‘great views’ zo is me beloofd door Jessica, een 21 jarige studente. Ze heeft onze afspraak al vier keer verzet en ik ben heel benieuwd of ze dit keer wel thuis zal zijn. Ik bel aan bij een groot appartementencomplex en er gaan twee gigantische hekken open. Er is geen ‘gewone’ ingang voor voetgangers. Iedereen heeft hier een auto. Ik wandel het terrein op en de hekken sluiten zich achter me. Even verder op is een volgend hek en ik druk weer op het knopje. Oók ín het appartementencomplex moet ik eerst drie hekken en beveiligde deuren door, voordat ik dan eindelijk vier verdiepingen hoger voor Jessica’s voordeur sta.

Ze groet me vriendelijk en laat me de kamer zien. Het is ontzettend klein, maar inderdaad vanuit het slaapkamerraam kan je de hele stad overzien. Prachitg! We gaan zitten en maken een praatje. Erg van harte gaat het niet. En na vijftien minuten sta ik weer buiten en loods ik mezelf weer door alle hekken en deuren. Na nog eens vijftien minuten ben ik weer het appartementencomplex uit.

De volgende dag loop ik weer alle advertenties in de krant af. Bellen, bellen, bellen. Ik ga op bezoek bij een moslimfamilie in Bo Kaap. Een oude man in djellaba laat me de ruimte op zijn ‘stoep’ zien. Een donkere kamer met bed, toilet en douche. ,,Where is the kitchen?’ vraag ik. ,No, kitchen”, verklaart hij.

Op zaterdag, en na vier dagen bellen, bezoekjes afleggen en andere vergeefse (maar wel grappige) pogingen, zie ik het niet meer zo zitten. Over twee dagen moet ik mijn hostel uit en ik heb nog niks gezien waar ik echt enthousiast van werd. Maar: het is weer een nieuwe dag, er is weer een nieuwe krant, dus nieuwe kansen!! Op het terras ontmoet ik twee aardig Zuid Afrikaanse jongens die samen op zoek zijn naar een huis. Samen bellen we alle advertenties af. Maar helaas, de meeste nemen óf niet op, óf de kamer is al weg óf na een beetje doorvragen blijkt het helemaal niet zo mooi te zijn zoals de advertentie ons beloofd. Ik bel nog snel naar een vrouw die een ‘bachelor flat’ aanbiedt voor iets te veel geld. En ik heb beet!! Ik mag meteen gaan kijken. Het is een prachtige locatie: midden in het centrum, vlakbij Longstreet. Ik ben meteen verliefd. Een eigen kleine keuken, douche, toilet en één kamer met tweepersoonsbed. Het uitzicht is prachtig en er is een aardige security guard: John.

Alles voelt goed. Dit is’m!! Dinsdag ga ik het contract ondertekenen, zaterdag verhuizen. Helaas woon ik niet met samen met een stel gezellige Zuid Afrikanen, maar die ontmoet ik vast wel op werk of op een andere manier. De auto kan nog even wachten en ik wil nu eerst de Tafelberg beklimmen!!

(niet dat ik zielig ben hoor, al een heerlijk dagje aan het strand gelegen, lekker op terrasjes gezeten en heerlijke Zuid Afrikaanse wijntjes gedronken ;)